تلفن های همراه، نظارت بر انتخابات

میلیون ها نفر در سراسر جهان از تلفن های همراه برای برقراری ارتباط با دوستان، عکس گرفتن،

پخش موسیقی، و وارسی  نامه های الکترونیکی استفاده می کنند. حامیان دموکراسی در حال بهره

برداری کردن از قدرت تلفن های همراه به منظور نظارت بر انتخابات بوسیله انتقال داده های حیاتی در

زمان واقعی هستند.

در بسیاری از کشورهای در حال توسعه، فن آوری اطلاعات مخابراتی  که تلفن های همراه (موبایل) و

کامپیوترها را به کار می گیرد، به طور روز افزونی به یک منبع اصلی ارتباطی تبدیل می شود.

در انتخابات مهمی مانند ریاست جمهوری در غنا در دسامبر 2008 ، و دور دوم آن استفاده از،

فن آوری  اطلاعات مخابراتی به عنوان وسیله ای برای حصول اطمینان از یک پی آمد آزاد و منصفانه

امری طبیعی بود.   

توسعه برنامه راهبردی ، فن آوری اطلاعات مخابراتی و تعلیمات برای انتخابات غنا کمک کرد که 

فن آوری پیامک ها، نرم افزار تلفن های همراه و کامپیوترها را برای ارسال، جمع آوری و تفسیر به وقت

اطلاعات بدست آمده توسط ناظران داوطلب در مراکز رأی گیری به کار گیرد.

ناظران می بایست در روز پنج گزارش ارائه می دادند و می توانستند اطلاعات پیچیده ای را در

 پیام های خیلی کوتاه ارسال دارند، "زیرا آنها پرسشنامه ها را که نشان می داد به دنبال چه 

می گردند از پیش در دست داشتند و هر یک از پرسش و پاسخ ها با رمزی مربوط می شدند. به این

ترتیب، این پیامک ها به کامپیوتر می گفتند که ناظران بر چه چیزی نظارت می کنند.             

داوطلبان، که در یک دوره یک روزه در مورد پرسشنامه و علامات رمزها آموزش می دیدند، از تلفن های

همراه خود استفاده می کردند ولی به آنها کارت های تلفنی پیش پرداخت شده داده شده بود.

"نتیجۀ این روند گزارش های سریع از انتخابات بسیار قابل اعتماد  و مقرون به صرفه از کار در آمد و به

برقراری تدریجی اعتماد در یک روند دموکراتیک کمک کرد."

"بازیگران گوناگون جوامع سیاسی و مدنی که در انتخابات درگیر هستند وابسته به کیفیت و اعتبار

اطلاعات برای ارائه یک تصویر جامع از آنچه که در انتخابات رخ داد، هستند."

                           خود کفایی رسانه ها از لحاظ مالی  

تعامل میان رسانه ها و اقتصاد پیرامون آن ها، چندان آسان نیست. رسانه ها در فعالیت های

اقتصادی مشارکت دارند، اما وضعیت اقتصادی به طور مستقیم و با تأثیر بر مخاطبان آن ها و

تبلیغ کنندگانی که سازمان های خبری برای حفظ استقلال خود به دست آن ها چشم دوخته اند،

بر سلامت رسانه ها اثر  می گذارد.                  

 تجربه در کشور های متعدد  نشان داده چگونه مطبوعات در اقتصاد جای خود را یافته اند، این

دو در اقتصاد سهیم هستند ودست کم زمانی که قوانین، سیاست ها و ذکاوت کاری مدیران

رسانه ها این اجازه را بدهد از آن بهره مند می شوند.

غالبا ً بیشتر فعالیت های تبلیغی از دولت منشأ می گیرد. حتی شرکت های مستقل هم از

اقدامات تلافی جویانۀ دولتی نگران هستند و در نشریاتی با مواضع انتقادی نسبت به دولت ،

تبلیغ نمی کنند . 

پشت بحث های داغ پیرامون حقوق و مسئولیت رسانه ها، واقعیتی وجود دارد که غالبا ً از سوی

 سازمان های بین المللی که ارائه دهندۀ طرح هایی برای حمایت از رسانه هستند، نادیده گرفته

می شود: رسانه ها خود، جزئی از اقتصاد تجاری هستند. کار اخبار می تواند هم موجب سود

های کلان و هم به بار آورندۀ بدترین خسارات باشد. رسانه ها نیز مانند هر نوع اقتصاد تجاری

دیگری، از واقعیات اقتصادی پیرامون خود تأثیر می پذیرند. اما باید کاری بیشتر از این که تنها  بر

موج رشد درآمد میانگین سرانه و فراز و فرود ها سوار شوند، انجام دهند. موفقیت رسانه ها

منوط به راهبرد های مدیریت، اعتبار، و سوددهی در شرایط متنوع اقتصادی است.

با توجه به این که بسیاری ازتحلیلگران رسانه های کارامد را به عنوان "فایدۀ توسعه" و توانا

درکمک به بهبود  مسؤولیت پذیری،  بازار های موفق، و جوامع غنی از اطلاعات می شناسند،

باید اذعان داشت که همۀ این سودمندی ها ناشی از استقلال مالی رسانه هاست. و در مقابل،

این استقلال هم نتیجۀ اقتصاد موجود و قابلیت خاص شرکت های رسانه ای در تبدیل محیط

اقتصادی به محیطی مناسب به سود خودشان است.

جستجوی استقلال مالی کار ساده ای نیست. فشار های مالی ممکن است سازمان های خبری

را به سوی منجیانی برای پرداخت بدهی های خود سوق دهد، که قیمت گزافی برای استقلال آن

ها به ایشان تحمیل می کنند. رسانه هایی که به لحاظ مالی ضعیف و در کشور های دموکراتیک

آسیب پذیر فعال هستند، احتمال دارد جذب آن دسته از منافع سیاسی یا اقتصادی شوند که از

سازمان های خبری کمتر برای  استفاده در بازار اقتصاد تجاری و بیشتر به عنوان ابزار تبلیغات

بهره می گیرند.

شدت یافتن فشار های اقتصادی غالبا ًموجب می شود سازمان ها در جستجوی پناهگاهی

باشند، به این معنی که برای کسب حمایت، به سیاستمداران یا منافع خاصی روی می آورند. با

این کار به استقلال مطبوعاتی آن ها لطمه می خورد.   

ممکن است روزنامه یا فرستندۀ خبری ضرر پشت ضرر بدهد، اما اگر به ایجاد تغییر جهت در

انتخابات ، یا تصویب یک قانون دلخواه کمک کند، صاحب آن می تواند مطمئن باشد که مخارج خود

را تأمین کرده است.

بعد از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، بیشتر رسانه های روسی در پی کسب استقلال

نوشتاری  و مالی در برابر مقامات دولتی یا حامیان تجارت پیشه بودند. این فرمول محکوم به

ناکامی بود. نه تنها مبالغی که از سوی مقامات دولتی پرداخت می شد، برای ایجاد شرکت های

مدرن رسانه ای بسیار ناچیز بود، بلکه وابستگی به حامیان حزبی نیز برای ارتقای کیفیت

خبرنگاری یا بالا بردن ارزش رسانه ها در نظر خوانندگان در این محیط تازۀ بعد از حکومت شوروی،

سودمند نبود.