انجمن جهاني روابط عمومي:
فكر ايجاد يك انجمن جهاني روابط عمومي هنگامي كه دو نفر از كارگزاران روابط عمومي هلند و چهار نفر از كارگزاران روابط عمومي انگليس با يكديگر در لندن در ماه نوامبر 1949 ملاقات كردند به وجود آمد . ايده سازمان دادن دست اندركاران روابط عمومي در يك ساختار نهاد جهاني پس از اين ديدار رو به گسترش يافت و طرفداران زيادي پيدا كرد و از همان آغاز اين انجمن به منظور ايجاد فرصت براي تبادل نظريات و ديدگاهاي كارگزاران و دست اندركاران اين رشته تأمين شرايط براي تبادل تجارب ، نشر و ترويج نظريات پيرامون كاركردهاي مؤثر در روابط عمومي افزايش آگاهي مديران و عموم در زمينه كمك مفيد ايجاد و استقرار ضوابط ، استانداردهاي كار ، اعتلاء و پيشبرد اين رشته به وجود آمد و همچنين اهداف چنين نهاد بين المللي روابط عمومي ، بالا بردن سطح استانداردهاي كار روابط عمومي ، بهبود كيفيت اقدامات آن و افزايش كارايي دست اندركاران تعيين شد . در ملاقات نهايي كه پس از ديدار لندن صورت گرفت تصميم گرفته شد يك كميته بين المللي با انديشه پايه گذاري يك انجمن جهاني روابط عمومي تشكيل شود و به همين منظور مجموعه اي از جلسات با شركت نمايندگان و ناظران كشورهاي گوناگون در طول شش سال تشكيل و در نهايت انجمن جهاني روابط عمومي در اول مي سال 1955 ميلادي در لندن تشكيل شد از آن تاريخ تاكنون نزديك به يكصد جلسه مشاوران و شوراي انجمن تشكيل شده است . تاكنون 13 كنگره جهاني روابط عمومي با رياست انجمن جهاني در نقاط مختلف كره زمين برگزار شده است كه از ميان آنها مي توان از كنگره بلژيك با شعار روابط عمومي و بشريت ، كنگره كانادا با شعار روابط عمومي و موج ، كند كنگره تهران با شعار روابط عمومي و اخلاق ، كنگره هند با شعار جهان مستقل و آخرين كنگره جهاني در اروگوئه با شعار روابط عمومي و محيط زيست نام برد . سمينارهاي بسيار زيادي از سوي انجمن روابط عمومي در بيش از 30 كشور جهان از جمله يونان ، برزيل ، سوئد ، ژاپن ، زيمباوه ، تركيه ، اتريش ، هنگ كنگ و غيره تشكيل شده است . گفتني است ايران ، عضو اين انجمن جهاني نمي باشد و در بحث هايي كه در انجمن روابط عمومي براي عضو شدن به اين نهاد بين المللي صورت گرفته هنوز به دليل حق عضويت كه 800 دلار در سال است و عدم تأمين آن كاري انجام نشده است .
مهمترين اصول يك روابط عمومي پيشرو و آرماني
اصول مهم روابط عمومي را مي توان سعي در رسيدن به تفاهم با مخاطب ، تأكيد بر اطلاع يابي در كنار اطلاع رساني ، مخاطب گرايي ، عمل به اصول اخلاقي ، انتخاب الگوي ارتباطي دوسويه ، تأثيرپذيري از افكار عمومي در كنار تأثيرگذاري بر آن ، تأكيد بر رسيدن به تفاهم از طريق گفتگو ، وجود موازنه بين منبع و مخاطب در فرايند ارتباط و مشاركت گرايي ذكر كرد .
1- اصل مخاطب مداري :
منظور از مخاطب مداري در روابط عمومي ، ارجح شمردن منافع ، مخاطبان در برابر منافع سازمان است . براساس اين اصل ، احتساب ديدگاههاي مخاطبان در بهره وري و بازده سازمان ضرورت مي يابد و يكي از ملاك هاي بهره وري ، ديدگاههاي مخاطبان خواهد بود .
2- اصل مشاركت گرايي :
مدل و الگوي آرماني ارتباطي در روابط عمومي الگوي مشاركت آميز است ، برخلاف تبليغات كه در پي تحميل نظر و عقيده به مخاطب است . روابط عمومي همواره مي كوشد تا در برنامه ريزي ها ، قالب سازي ها و تصميم سازي ها ، مخاطب را شركت دهد و از هرگونه تحميل نظر به مخاطب پرهيز كند .
3- اصل اطلاع رساني و اطلاع يابي :
روابط عمومي هم چون تبليغات در پي اطلاع رساني صرف به مخاطب نيست ، بلكه ضمن عمل به تكليف گزارش دهي به مردم از جريان امور به عنوان حق مسلم آنان و خودافشاگري براي توسعه ، سطح آگاهي مردم از روند امور و برنامه هاي سازمان ، اطلاع يابي از مخاطبان را مكمل اطلاع رساني ، بلكه اولي بر آن مدنظر قرار مي دهد .
4- اخلاق :
اخلاق يكي از اصول مسلم در حرفه روابط عمومي است ، چرا كه سر و كار داشتن با افكار عمومي و مردم ، موضوعي نيست كه بتوان به سادگي از كنار آن گذشت . اهميت افكار عمومي و مردم ايجاب مي كند تا كارشناسان روابط عمومي با تأسي از يكسري اصول اخلاقي حرفه اي سلامت فعاليت روابط عمومي را تضمين كنند .
5- گفتگو :
گفتگو ، اصل مهم ديگري است كه روابط عمومي از جايگاه والايي برخوردار است . اگر روابط عمومي را گفتمان مبتني بر تحقيق و برنامه ريزي شده بين سازمان و مخاطبان با استفاده از ابزارها و شيوه هاي ارتباطي بدانيم ، بر اين اساس گفتگو اساس كُنش ارتباطي بين سازمان و مخاطب قرار مي گيرد .
6- اصل تفاهم :
تفاهم و رسيدن به هم فهمي بين مخاطب و سازمان از اصول اساسي ، روابط عمومي است . در تبليغات هدف ، اقناع و نفوذ بر مخاطب است در حالي كه در روابط عمومي رسيدن به « هم فهمي » جايگزين « نفوذ » مي شود .
7- اصل موازنه قدرت بين منبع و مخاطب :
روابط عمومي با تأسي از اصول مخاطب مداري ، مشاركت گرايي ، اطلاع يابي ، گفتگو و تفاهم ، در واقع قدرت نهفته در جريان ارتباطي را به طور همسنگ و متعادل بين خود مخاطب توزيع مي كند . بنابراين هيچ يك از طرفين ارتباط ، نمي تواند بر طرف ديگر تسلط يابد .


