اطلاعیه های رسمی، بیانیه ها                 

تهیه و انتشار اطلاعیه های رسمی و بیانیه به منزلۀ چرخ و دندۀ غالب عملیات مطبوعاتی دولت است. در کشور های مختلف، این ابزار مطبوعاتی و رسانه ای با نام های متفاوت خوانده می شوند، اما همگی یک هدف را دنبال می کنند: بازگو کردن اخبار،  اعلان  یک رویداد و ارائۀ آمار و ارقام.

توصیۀ برتر: اطلاعیه های رسمی

قبل از این که یک اطلاعیۀ رسمی صادر کنید، به سئوالات زیر پاسخ بدهید:

اهمیت آن در چیست، و چگونه خبر سازی می کند؟

نکات اصلی کدام است؟

این اطلاعات به کدام تحقیقات اتکا دارد؟ در صورت تمایل خبرنگاران می توان به سهولت آن را مورد بررسی قرار داد؟

نقل قول کدام مقام را می توان در مورد موضوع مطرح آورد؟

اطلاعیه های رسمی

اطلاعیه های رسمی خلاصه ای از حقایق دربارۀ برنامه یا مسئله ای هستند که شما می خواهید توجه رسانه ها را به آن  جلب کنید. این اطلاعیه ها در فرمتی معین ارائه می شوند. مهمترین ضابطه برای اطلاعیه های رسمی این است که باید حاوی  خبری باشند.

اطلاعیه  رسمی،  همچون  یک مقالۀ خبری به سبک یک هرم وارونه تنظیم می شود. اولین پاراگراف حکم "راهنما" را دارد، و حاوی اهم اطلاعات است؛ پاراگراف های بعدی بر مبنای آن پرورانده می شوند و در حین ارائۀ جزئیات بیشتر،  از اهمیت کمتری برخورداراند. کم اهمیت ترین اطلاعات در پایان اطلاعیه جا می گیرد.

یک اطلاعیۀ رسمی خوب، مانند یک خبر خوب تنظیم شده، جوابگوی سئوالات چه کسی، چه چیزی، چه وقت، کجا، چرایی و چگونگی امر است. موضوع خبر کیست؟ خبر درمورد چه چیزیست؟ رویداد مربوطه در کجا واقع شده یا می شود؟ اهمیت اطلاعات در چیست؟ چرا موضوع مربوطه قابل توجه است؟ جواب تمامی این سئوالات باید در پاراگراف اول بیاید.

عبارات و پاراگراف های یک اطلاعیۀ رسمی می باید کوتاه باشند تا به سرعت توسط سردبیر یا خبرنگار بررسی شوند، زبان آن نباید نامفهوم باشد، از اختصارات، جزئیات غیر منتظره یا کلیشه در آن استفاده نمی شود. می توان از نقل قول استفاده کرد اما معمول تر است که نقل قول ها در پاراگراف های دوم یا سوم آورده شود؛ نقل قول ها همیشه منسوب است و نه مستقیم.

آن دسته از اطلاعیه های رسمی که مشابه اطلاعیه های خبری تنظیم شده و در آن ها از صفات تحریک کننده استفاده نمی شود، ظاهرا ً از سوی مطبوعات و جراید مقبول تر تلقی

می شود.

مطالب مطبوعاتی مانند اطلاعیه های رسمی و حقیقت نامه ها باید از قبل آماده و قبل از برگزار شدن رویداد های مربوطه، مانند کنفرانس های مطبوعاتی،  توزیع و ارسال گردند، و نه بعد از آن.

اطلاعیه به رسانه ها

معمولا ً صدور اطلاعیه به رسانه ها برای اعلام رویداد های قریب الوقوع است که شما مایل به داشتن پوشش خبری آن هستید. این اطلاعیه ها نیز مانند اطلاعیه های رسمی باید جوابگوی سئوالات چه کسی، چه چیزی، چه زمان، و چرایی و چگونگی امر باشند، با این فرق که خلاصه تر اند  و برای ایجاد انگیزه در خبرنگاران برای حضور در رویداد صادر می شوند. بعضی از دفاتر مطبوعاتی حتی این اطلاعات را با خط  پررنگ تر و درپی آن سایر جزئیات را چاپ می کند تا رویداد آتی جلب نظر کند.

گام بعدی در راه پیشرفت رسانه ها

پیشرفت وسایل ارتباط جمعی و فناوری در دهه اخیر هنوز به پایان راه خود نرسیده است. تغییرات داده شده در فناوری در دست شما قرار دارد. انتقال ویدیو از طریق تلفن همراه، جدیدترین جهش فناوری اطلاعات محسوب می شود و توانایی آن را دارد که دنیا را به روش های غیر قابل پیش بینی متحول سازد.

جف گرالنیک متخصص پخش اخبار اینترنتی است که در حال حاضر به عنوان کارشناس ویژه اینترنت و فناوری وسایل ارتباط جمعی نوین برای شبکه خبری ان بی سی کار می کند. او هم چنین مدرس وسایل ارتباط جمعی مدرن مقطع کارشناسی ارشد رشته روزنامه نگاری در دانشگاه کلمبیا است.

او معتقد هست: اینترنت به عنوان یک صنعت، خود محصول جستجو و کشف "گام جدید بعدی" بوده است وحالا جهشی دیگر در فناوری، باعث به وجود آمدن گامی بعدی دیگری شده است.گسترش چشم گیر پهنای باند مورد استفاده برای گوشی های همراه همگام با فناوری جدید تلفن، باعث به وجود آمدن گوشی های همراهی شده است که قادر به گرفتن عکس و ارسال آن است. تلفنی که می تواند هم برای بازی مورد استفاده قرار گیرد و هم عاملی برای دگرگونی در دنیا محسوب شود.

آیا مایلید بدانید که تلفن همراه ویدیویی چه راهی را در پیش خواهد داشت؟ برای در دست

داشتن شمایی از آن، به آمار ارایه شده زیر توجه کنید:

تا سال 2010  تعداد گوشی های همراه جدید در سطح جهان به بیش از یک ميليارد عدد

می رسد که 87 درصد آنهااز قابلیت تصویر برداری برخوردار خواهند بود.  

تا سال 2010 , 228 میلیارد تصویر ( تصاویر ثابت و متحرک) توسط گوشی های

همراه  ارسال خواهند شد. این رقم از مجموع تصاویر گرفته شده  توسط همه وسایل دیگر 

تصویری بیشتر است.

تا سال 2009 تنها در کشور چین 116 میلیون گوشی همراه ویدیویی وجود خواهد داشت.

تا سال 2008, 125 میلیون نفر برای تماشای برنامه زنده تلویزیونی از گوشی های همراه

خود استفاده کرده اند.

استفاده از تصاویر ویدیویی بر روی لپ تاپ ها و رایانه های شخصی از 900.000 مورد در سال 2000 به 2/14 میلیارد در سال 2004 رسیده است. انتظار می رود که این رقم در سال بعد دو برابر و سال بعد از آن مجددا دو برابر خواهد شد.

این آغاز راه است. نسل سوم تلفن های همراه که به آن تری جی اس گفته می شود به زودی انفجاری در عرصه ارتباطات جهانی به وجود خواهد آورد که دامنه آن از شرق در ژاپن و کره  تا غرب  فرا خواهد رسید. شبکه های تری جی سریع تر از هر جایی دیگر ابتدا در این کشورها ساخته شد چرا که دسترسی تلفن های همراه به باند پهن اینترنتی در این کشورها به عنوان الگوی تجاری ارتباطات جهان فردا به رسمیت شناخته شده اند. این امر تصادفی نیست که شرکت اس کی تل کم که مهم ترین شرکت تلفن همراه در کشور کره جنوبی به شمار می رود، شعار خود را چنین انتخاب کرده است     

 "باند پهن اینترنتی در دستان شما"

آمار دقیق به دلیل مسئله رقابت در بازار مخفی نگاه داشته می شود، میزان استفاده از تلفن های همراه ویدیویی در حد بالایی است، اگرچه تعداد تلفن های مذکور که هم اکنون در ایالات متحده مورد استفاده قرار می گیرند به تازگی از مرز یک میلیون گذشته است. این آمار را با آمار استفاده از این گوشی ها در چین و یا آمار 76 میلیونی این گوشی ها در هند مقایسه کنید تا متوجه شوید که ایالات متحده چه مسیرطولانی ای دراین زمینه در پیش دارد.

تمامی این موارد در کنار یکدیگر تنها می توانند نشان از آینده ای باشند. در افق های دور دست ابر کوچکی را می توان دید که تنها به اندازه دست انسان است اما ببیند زمانیکه به اینجا برسد چگونه خواهد بود.  و این دقیقا همان چیزی است که گوشی های تلفن همراه مجهز به تجهیزات ویدیویی برای ما به ارمغان خواهند آورد، ابرهایی که سرانجام در بالای سر ما شروع به بارش خواهند کرد.

آدام  کلایتون پاول سوم، مدیر مرکز سیستم های رسانه ای متمرکز دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، دنیایی را تجسم می کند که در آن گوشی های تلفن همراه وسیله ای برای ادغام انواع مختلف روش های ارتباطی با یکدیگر هستند   .

      ولادت امام رضا مبارک......

                

                       کنفرانس های مطبوعاتی

کنفرانس های مطبوعاتی، اعضای رسانه ها و عموم مردم و یک یا دو تن از مقامات دولتی را در یک جلسۀ پرسش و پاسخ، معمولا ً در محلی به انتخاب مقامات دولت، گرد هم می آورد. کنفرانس های مطبوعاتی، از طریق جراید، فرصتی برای شهروندان پدید می آورد تا بتوانند مقامات دولت را مورد سئوال قرار دهند و مقامات دولتی هم فرصتی برای رساندن پیام خود به مردم از طریق مطبوعات می یابند.

وقتی کنفرانس های مطبوعاتی به طور منظم برگزار می شوند، موجب تخلیۀ تنش ها

 می گردند. به این معنی که با گذشت زمان خبرنگاران تحت فشار هایی که به برخی سئوالاتشان پاسخ گفته نشده، قرار می گیرند، و با برگزار شدن یک کنفرانس مطبوعاتی، این تنش ها برطرف می گردد.

قبل از کنفرانس مطبوعاتی

اولین گام در ترتیب دادن یک کنفرانس مطبوعاتی، اطمینان از موجود بودن اخبار است. این موضوع برای رییس کشور مشکل ساز نیست. اما برای رییس یک ادارۀ کوچک دولتی، جلب مطبوعات کار دشواری است. برای خبرنگاران، صرف وقت در موقعیتی که رویدادی را در پی ندارد، خوشایند نیست، آن هم هنگامی که اخبار دیگر برای جلب نظر و توجه آن ها سرو دست می شکنند.

 موارد زیر، از اقدامات لازم  در برپایی یک کنفرانس مطبوعاتی می باشند:

مشخص کردن موضوع  مطرح در کنفرانس و نیز اخباری که باید در میان گذاشته شود.

تصمیم گیری در مورد ضرورت واقعی برپایی یک کنفرانس مطبوعاتی، و یا امکان پوشش دادن به رویداد از طریق  اطلاعیۀ رسمی و چند مکالمۀ تلفنی با خبرنگاران.

تصمیم گیری درمورد سخنرانی مقام دولتی در آغاز جلسه.

روی کاغذ آوردن نکات مهمی که مقام دولتی در سخنان افتتاحیۀ خود باید اظهار نماید. درست مانند کاری که در مصاحبه ها می شود، کافیست فقط به سه نکته اشاره شود. بیشتر از سه نکته،  اضافه است تعیین سئوالات احتمالی و جواب مناسب هر یک.  

 این سئوال و جواب ها باید فراتر از موضوع کنفرانس مطبوعاتی پیش بینی شود، زیرا خبرنگاران احتمال دارد درمورد سایر مسائل هم سئوالاتی مطرح نمایند. بعضی از دفاتر مطبوعاتی فهرستی از موضوعات را در کامپیوترهایشان  دارند و مرتب جواب های مناسب آن را به روز می کنند، و به این ترتیب هربار نباید همه چیز را از نو نوشته و تنظیم نمایند.

قبل از روز اصلی کنفرانس، می توان برای مقاماتی که در جواب به سئوالات احتمالی دچار دستپاچگی می شوند، یک کنفرانس مطبوعاتی آزمایشی ترتیب داد. پرسنل دفتر مطبوعاتی می توانند به جای خبرنگاران ایفای نقش کرده و سئوالاتی از مقام دولتی بکنند. این کار به مقام دولتی و پرسنل مطبوعاتی اجازه می دهد به کمبود ها و نارسایی های  پاسخ های خود پی ببرند.

تاریخ برگزاری کنفرانس مطبوعاتی را با دقت انتخاب کنید. روز آن را با رویداد های مربوط به زمان بندی طولانی مدت سایر ادارات دولتی کنترل کنید تا مطمئن شوید با رویداد دولتی دیگری تداخل نداشته باشد.

ساعت برگزاری کنفرانس مطبوعاتی را انتخاب کنید. صبح هنگام یا در ساعات اولیۀ بعد از ظهر وقت مناسبی برای ضرب الاجل برنامه های خبری است.

محلی را انتخاب کنید که دسترسی به آن آسان بوده و نیاز های فنی تجهیزات رسانه ها را تأمین نماید. محل برگزاری کنفرانس مطبوعاتی باید جذاب و مناسب با موضوع آن نیز باشد. برای مثال، اگر موضوع کنفرانس، کشاورزی است می توان زمینۀ آن را یک مزرعه انتخاب کرد. اگر درمورد تحصیلات می باشد، می توان آن را در کتابخانۀ یک مدرسه برپا داشت.

موارد استفاده از وسایل کمکی بصری رااز قبل مشخص نمایید. آیامی توان جدول بزرگی در دسترس مقام دولتی قرارداد تا با اشاره به آن به توضیحات خود بپردازد؟  این وسیله باید نزدیک مقام دولتی قرار داشته باشد تا دوربین های رسانه ها بتوانند آن را در کادر خودشان بگیرند. از نمودار ها یا جدوال کمکی باید کپی هایی تهیه و در پوشه ای که به مطبوعات داده می شود، قرار گیرد تا خبرنگارن در هنگام تنظیم اخبار خود از آن در روزنامه یا ضبط برنامه استفاده کنند.

تصمیم گیری دربارۀ این که چه کسی مقام دولتی را معرفی و اعلام برنامه می کند، و چه کسی مأمور اعلام  پایان کنفرانس است، در صورتی که به این افراد نیازی وجود داشته باشد

به خبرنگاران اطلاع دهید. علاوه بر افرادی که معمولا ً به فعالیت های مقام دولتی پوشش خبری می دهند، شاید مایل باشید بر حسب موضوع مورد بحث، فهرست خبرنگاران را توسعه دهید. مثلا ً اگر محیط زیست موضوع کنفرانس باشد، ممکن است مایل باشید خبرنگاران متخصص این موضوع را هم مطلع کنید.

یک یا دو روز قبل از برگزاری کنفرانس، با خبر نگاران تماس تلفنی بگیرید و رویداد را به آنان یادآوری کنید. کوشش کنید بفهمید چه کسانی در این رویداد شرکت می کنند و چه کسانی شرکت نمی کنند. شاید نیاز داشته باشید محلی بزرگتر یا کوچکتر تهیه کنید.

برگزاری کنفرانس مطبوعاتی را در تقویم اخبار تلگرافی اعلام کنید.

نمایندگان جراید و رسانه های خارج از شهر را که علاقمند به موضوع هستند اما قادر به شرکت در کنفرانس نیستند، توسط فکس یا  پست الکترونیکی در جریان قرار دهید.

زمان کافی برای نوشتن، تنظیم، چاپ، سرهم کردن و حمل و نقل نوشتجات و مطالب مخصوص رسانه ها و جراید، مانند اطلاعیه های رسمی، بیانیه ها، شرح حال، و تصاویر در نظر بگیرید.

در مورد لزوم  دعوت از تنها تعدادی خاص از خبرنگاران تصمیم بگیرید

تجهیزات فنی خبرنگاران را تأمین کنید. مانند سکو های نورپردازی، برق اضطراری، امکانات ترجمه، جعبه های سمعی چند منظوره دارای یک ورودی و چند خروجی جهت دستگاه های ضبط. اطمینان حاصل کنید که همۀ دستگاه ها سالم بوده و کار می کنند.

یکی از اعضای پرسنل را مأمور تدارکات کنفرانس نمایید. در روز برگزاری کنفراانس، او باید از قبل در محل حضور داشته و برای رویارویی با هر نوع مشکل تدارکاتی، مانند سرو صدای خارج و نامناسب بودن هوا، در صورتی که رویداد در هوای باز برگزار شود، آماده باشد.

 برگزار شدن کنفرانس مطبوعاتی در خارج از مرکز

تصمیم گیری درمورد نیاز به اتاق انتظار یا سوئیت پذیرایی برای مقام دولتی

برخورداری از فضای مناسب برای نیاز های فنی خبرنگاران.

در اختیار داشتن اسامی، شماره های تلفن، و تلفن دستی افراد مهم در محل، مانند رییس امنیتی، سرپرست نگهداری از ساختمان، و پرسنل روابط عمومی.

هر چند شما در محلی دیگر حکم مهمان را دارید، برنامه ریزی برای همۀ ابعاد رویداد در خارج از مرکز همان قدر اهمیت دارد که در محل معمول خودتان. در غیر این صورت احتمال دارد همه چیز طبق برنامه پیش نرود. برای مثال، یکی از مقامات دولتی بعد از طی چند ساعت سفر در مراسم افتتاح یک بیمارستان شرکت نمود. او و مشاور

 مطبوعاتی اش می دانستند که بعد از مراسم افتتاح به سئوالات خبرنگاران پاسخ خواهد داد، اما تهیۀ جای مناسب برای این کار را پشت گوش انداختند. به همین علت، این مقام دولتی با حضور 15 خبرنگار در یکی از راهرو های بیمارستان تشکیل کنفرانس مطبوعاتی داد، ارکستر مدرسه به قدری بلند آهنگ های خود را اجرا می کرد که خبرنگاران صدای مقام دولتی را نمی شنیدند، و جا به قدری تنگ بود که دوربین گردانان تلویزیون قادر به گرفتن تصاویر مناسب نبودند.

سخنگوی مطبوعاتی دست کم یک هفته قبل از این رویداد باید از مقامات بیمارستان درخواست مکانی برای ترتیب دادن کنفرانس مطبوعاتی می کرد، و به رسانه ها زمان و مکان آن را اطلاع می داد، و دستیاری که با او سفر می کرد باید حتی یک ساعت هم شده برای کنترل همه چیز زودتر به آن اتاق سر می زد. در عوض،  تحت این شرایط ، خبرنگاران سرخورده بودند و مقام دولتی فرصت یک مصاحبۀ خبری را از دست داد.

در طول کنفر انس خبری.

دفتری برای ثبت اسامی افرادی که در رویداد شرکت کرده اند داشته باشید تا بدانید چه کسانی حضور یافته اند.

در آغاز کنفرانس مطبوعاتی خبرنگاران را از مدت زمانی که در اختیار دارند مطلع کنید، و آماده باشید در پایان وقت، طرح سئوالات را متوقف نمایید.

کنفرانس مطبوعاتی و بیانات مقام دولتی را کوتاه برگزار کنید. نمایندگان جراید بیشتر پذیرای فردی هستند که کوتاه صحبت می کند  و به سئوالات، پاسخ  می دهد، تا فردی که  نیم ساعت سخنرانی کند.

زمانی برای مطرح کردن سئوالات در نظر بگیرید.

بیانات مقام دولتی را ضبط کنید تا متعاقب تهیۀ نسخۀ کتبی از آن، در آرشیو نگهداری شود.

جواب سئوالاتی که بدون پاسخ مانده را تهیه کنید. اگر از مقام دولتی سئوالی شد که او قادر به پاسخگویی به آن نبود، او باید این موضوع را اذعان داشته و متعهد شود که بعدا ً به خبرنگار جواب خواهد داد و در همان روز و با درنظر گرفتن مهلت داده شده اطلاعات مربوطه را تأمین نماید.

در پایان کنفرانس مطبوعاتی.

نسخۀ کتبی کنفرانس مطبوعاتی را هر چه زودتر درتارنمای خود منتشر کرده و آن را در دسترس همگان قرار دهید.

برای رسانه هایی که به موضوع علاقمند بوده اما موفق به شرکت در رویداد نشده اند همۀ مطالب خواندنی و نسخۀ کتبی بیانات و کنفرانس را ارسال کنید.

تا مهلت تعیین شده، به درخواست ها و یا سئوالات بی جواب رسیدگی و در تأمین آن بکوشید.

هر گام و مرحله از عملیات را با دید انتقادی مورد بازبینی قرار داده و یادداشت هایی برای رویداد های بعدی  تهیه کنید.

                  زمینه های ظهور بلاگ نویسان در امر اطلاع رسانی

فناوری مربوط به دانش نرم افزار که به نویسندگان اجازه می دهد تا نوشته های خود را به آسانی در اینترنت منتشر کنند، به نوعی نقش سنتی سازمان های رسانه ایی که خود را سردمدار جذب مخاطب می دانند به چالش کشیده است.

در طی چند سال گذشته شهروندان عادی با حرکت رو به جلوی یکنواختی به عنوان گزارشگران و مفسرین در صحنه اجتماع ایفای نقش نموده اند. آنها سرعت رو به رشدی در به دست آوردن جایگاه خود در بحث های اجتماعی و سیاسی داشته اند.

بلاگ ها دقیقا چه هستند؟

تعریف خاصی برای بلاگ وجود ندارد اما بیشتر آنها سه وجه اشتراک با یکدیگر دارند. آنها اساسا از نوشته های کوتاهی تشکیل شده اند که اصطلاحا به آنها نوشته های منتشر شده می  گویند. این نوشته ها به ترتیب زمانی معکوس نشان داده می شوند به این معنا که تازه ترین آنها در بالای صفحه قرار می گیرند و دارای ارتباط های فرا متنی به تارنماهای دیگر هستند.

این گونه بلاگ ها به شکل رسانه ایی قابل گفتگو در دسترس قرار می گیرند. بسیاری از بلاگ  ها به خوانندگان خود اجازه می دهند تا اظهار نظر های خود را منتشر کنند. بلاگ نویسان علاقه مندند که به نوشته های یکدیگر اشاره ای داشته باشند، و این که نکته های مورد نظر خود را برجسته نموده، به بحث گذارند.

این بلاگ ها همچنین از این جهت که بیان گر نظرهای افراد هستند، رسانه ای برای گفتگو تلقی می شوند. ما می توانیم آن را با مقاله ای در یک روزنامه معمولی مقایسه کنیم که احساس می کنیم بر طبق فرمولی خاص و توسط  یک هیئت و نه یک شخص نوشته شده است. انسانی بودن و فردی بودن بلاگ نقش حیاتی در تقویت و شکل گیری آن دارد.

مفهوم بلاگ همچنین باید در بعد وسیع تری درک شود، وسیله ای که اکنون کاربران متوسط اینترنتی برای انتشار کارهای خود (با قالب های گوناگون شامل صدا و تصویر) به صورت آنلاین مورد استفاده قرار می دهند. این امر بخشی از حفظ آزادی رسانه، هم از نظر آفرینش و هم از نظر توزیع آن است. ابزاری که ما برای عرضه محتوای دیجیتال آن مورد استفاده قرار می دهیم هر روز قوی تر و ارزان تر می شود. ما قدرت ارایه کارها یمان  به تمامی مخاطبین خود در جهان را داریم. در تاریخ بشر هیچ گاه چنین پیشرفت شگرفی مشاهده نشده است.

بلاگ نویسان بیشترین توجه را به خاطر نوشته هایشان در مورد موضوع های سیاسی، فناوری و دیگر رشته های مشابه به دست آورده اند. اما ما باید به خاطر داشته باشیم که بیشتر بلاگ ها که اکنون میلیون ها از آنها به صورت آنلاین وجود دارند، خوانندگان زیادی نداشته ولی بسیار ارزشمند هستند. برای برخی از این وبلاگ نویسان، نشریه های اینترنتی آنها اساسا جایگزین نامه هایی شده است که در گشته به خانواده و دوستان نزدیک خود می نوشته اند.

وبلاگ نویسی ابتدا در ایالات متحده آغاز شد. این امر قابل پیش بینی بود چرا که نخستین ابزارهای آنلاین توسط طراحان نرم افزارها در این کشور عرضه شده است. اما این روند در حال تبدیل به پدیده ای جهانی است. برای مثال چین حدود 5 میلیون وبلاگ نویس دارد، که تخمینی تقریبی و درصد نسبتا پایینی از جمعیت این کشور را تشکیل می دهند. هر روزه افراد بیشتری  در این کشور وبلاگ های خود را علی رغم سانسوری که از طرف حکومت اعمال می شود به راه می اندازند(با کمک شرکت های فناوری که در این زمینه فعالیت دارند). آفریقا پایین ترین تعداد بلاگ نویسان را در بین تمام قاره های جهان دارا است.

ارتباط بین بلاگ نویسان و روزنامه نگاران قابل توجه است. برخی از افراد حرفه ای، بسیار مشتاقانه به بلاگ نویسی روی آورده اند. برخی دیگر به کلی آن را طرد کرده اند.

هرچند حتی امروزه، بیشتر روزنامه نگاران حرفه ای اقدام به انتشار بلاگ نمی کنند. این بلاگ ها نوعی از قالب گفتاری هستند که بیانگر نظرات شخصی است و برای افراد حرفه ای که یاد گرفته اند چگونه احساسات و عقاید خود را از آنچه که می نویسند و یا پخش می کنند دور نگه دارند، بیان آن در بلاگ به گونه ای غیر طبیعی به نظر می رسد. ستون نویسان مبتنی بر عقاید شخصی طبیعتا از این مقوله مستثنی هستند و برخی از مقاله نویسان اقتصادی در بین بهترین های وبلاگ نویسی قرار دارند که موضوع های مورد نظر را عمیق تر از آنچه که در نشریات چاپی مورد بررسی قرار می دهند به چالش می کشند. این شیوه همچنین برای روزنامه نگارانی که موضوع های دیگر مخصوصا موارد مربوط به سرگرمی  را پوشش می دهند، کارآمد است.

بلاگ ها همچنین می توانند باعث بهبود کیفی پوشش خبری شوند که البته هنوز به ندرت به چشم می خورد. افراد دست اندرکار در امر خبری از دیگران خواهان شفافیت هستند اما تمایل اندکی به روشن سازی حرفه خود دارند. تغییری در جهت مطلوب در حال انجام است و بلاگ ها ابزار مناسبی در این فرایند هستند. برای مثال بلاگ پابلیک آی  مربوط به اخبار شبکه سی بی اس ، دیدگاه هایی را در  قسمت پخش ارایه می دهد. 

این مسئله نیز اجتناب ناپذیر است که ظهور بلاگ نویسی منجر به پرسش ها و انتقادهایی در مورد علاقه وافر بلاگ نویسان به ارایه مطلب، قبل از بررسی هدف از ارایه آن شده است. همچنین رعایت انصاف و در نظر گرفتن تمام جنبه ها و کیفیت کار در بین بلاگ نویسان مشاهده نمی شود. اما دراین بازار عرضه ابراز نظر، بی دقتی کاملا مشخص و نمودار می شود و چگونگی کیفیت کار به صورت جدی در افت و خیز است. از سوی دیگر، خوانندگان بلاگ یاد می گیرند نسبت به آنچه در این گونه بلاگ ها می خوانند به دیده شک و تردید بنگرند.

     رمضان مبارک. . .